آن‌كه مي‌داند

كلاس درس، روز اول:

شاگردان پشت ميزهاي خودشان نشسته بودند، آمـــــوزگار درس را

شروع مي‌كند: "امروز دستور زبان داريم، كتاب‌ها را بـــــيرون بياوريد".

شاگردان اطاعت مي‌كنند. آمــــوزگار طبق مــــــعمول، بعد از پــــايان

توضيحاتش، درس را از بچه‌ها مي‌پرسد و از شاگردان مي‌خواهد كـه

فعل‌هاي مختلف را صرف كنند؛شاگردان هم  به نوبت جواب مي‌دهند.

تا اين‌كه نوبت به يكي ديگر از شاگردان مي‌رسد ...

آموزگار به شاگرد: "فعل ندانســــتن را صرف كـــن."

شاگرد: "من نمي‌دانم، تو نمي‌داني، ..." شاگرد به اين قســمت كه

مي‌رسد مكثي مي‌كند، انگار نمي‌تواند ادامه دهـد "او ... او ... " نه

هر كار كرد، نتوانست بقيه‌اش را بگويد، آموزگار با ديـدن مكث شاگرد،

فكر كرد مشكلي در فهم درس آن روز براي شاگرد پيــــش آمده، پس

گفت: "ادامه بده، نكند به درس گوش نمي‌كردي؟"

شاگرد گفت :"چرا، گوش مي‌كردم" و سكوت كرد.

آموزگار كمي بلند‌تر گفت:"پس ادامه بده، اين كه خيلي ساده است."

شاگرد گفت: "اين خيلي مشكل است."

آموزگار: "چه چيزي مشكل است، مشكل كجاست؟"

شاگرد: "اين كه هيچ كس نداند."

آموزگار گفت: چه كسي مي‌تواند؟

همه دســتشان را بلند كردند و با سروصداي زياد و اصرار خواستند كه

بگويند: آقا ما بگيم؟ آقا ما بگيم؟

آموزگار به يكي از شاگردان كه دســــتش را از بقيه بــــالاتر آورده بـود

گفت: "تو بگو".

او به‌سرعت و با صداي بلند گفت: "من نــــمي‌دانم، تو نمي‌دانــي، او

نــــمي‌داند، ما نمــــي‌دانــــيم، شما نمــــي‌دانيد، آنــــها نمي‌دانـند".

آموزگار: "همه فهميديد؟" همه‌ي شاگردان با صداي شــــــرطي شده

تكرار كردند: "ب...ع...ع...له".

شاگرد كه شاهد اين صحنه بود، در سكـــــوت با خـــود انديشـــيد، در

جامعه‌اي كه هيچ كس نداند، زيستــــن چقدر مشـــــكل مـــــي‌شود.  

در اين فكر بود كه آموزگار به او نزديك شــــــــد و پرسيد: "كجايي؟ اگر

فهميدي اين ‌دفعه كامل بگو".  

شاگرد اين‌دفعه تمام نيروي خودش را به كار برد و گفت:"من نمي‌دانم،

تو نمي‌داني، ..." دوباره سعي كرد: "من نــــمي‌دانم، تو نـــمي‌داني،

او ..." اما نتوانست به اين‌جا كه مي‌رسيد، نمي‌توانســت و بــــاز هم

سكوت مي‌كرد. 

آموزگار پرسيد: "چرا ادامه نمي‌دهي، چه شده؟". 

به آموزگار گفت: "وقتي من و شما مي‌گوييم نمي‌دانيـــــم، چطــــــور

مي‌توانــــيم بگوييــــــم كه او مي‌دانــــــد يا نــــــه؟ مگر مي‌شــــــود

هيچ كس نـــــداند؟ بايد كسي بــــداند، حتـــــــي اگر يك نفر باشــد".

آموزگار سري تكان داد و خطاب به شاگرد گفت:"برو بنشين،مي‌خواهد

براي من فيلسوف بشي، درس‌ات را جواب بده".

شاگرد در حال رفتن با خود انديشيد، كاش از من خـــــواسته بود، فعل

ديگري را برايش بگويم. 
 

كلاس درس، فرداي آن روز:

فرداي آن روز، شاگردان نوشته‌اي بر تخته‌ي كلاس ديدند:

من نمي‌دانم، تو نمي‌داني، اما "يكي" مي‌داند، پس به كـــــمك او؛ ما

مي‌دانيم، شما مي‌دانيد، آنها هم مي‌دانند. همه خواهيم دانــــست.

در سطر پايين درشت‌تر نوشته بود: "يكي حتماً مي‌داند و مــــــن او را

خواهم يافت".

يكي از صندلي‌هاي كلاس تا آخر سال خالي ماند.

  منبع: نشريه‌ي علوم باطني، شماره‌ي 6

                                                                                                                                                                                      پاییـز

پاییز یا خزان نام یکی از چهار فصل سال است.

پاییز از نظر ستاره شناختی بین دو نقطه اعتدال پاییزی و انــقلاب

زمستانی است. از نظر گاهشماری هجری خورشــــیدی، در روز

یکم مهر آغاز می شود و تا پایان آذر ادامه می یابد.

بر پایه تقویم میلادی فصل پاییز در اصل در نیــمکره شمالی جهان

در حدود 23 سپتانبر(ا مهر) و در نیمکره جنوبی پیرامون 21 مارس

(1 فروردین) آغاز میشود. زمان پایان آن در نیمکـــره شـــمالی 21

دسامبر (20 آذر) و در نیمکره جنوبی 21 ژوئن(31 خرداد) اســـت.

هر چند بخاطر مسائل عملی آغاز پاییز در تقویم ها اول سپـتامبر

در نیمکره شمالی و اول مارس در نیمکره جنــــوبی قرار داده اند.

پایان آن را نیز در اول دسامبرو اول ژوئن مقرر کرده اند.

به هنگام پاییز بسیاری از انواع گیاهان برگ های خود را از دست

میدهند و به اصطلاح خزان می کنند. دمای هوا نیز در فـصل پاییز

تا اندازه زیادی پایین تر از تابستان است. در پاییز، روزهــا کوتاتر و

شب ها درازتر میشوند. در بخش هایــــی از جهان در این فصـــل

میزان بارش زیادتر می شود.

کلمه انگلیسی autumn(پاییز) از کلمه فرانســـــوی "automne"

گرفته شده است و استفاده از آن برای نـــام این فـــــصل از قرن 

شانزدهم میلادی رایج شد. نام fall هم که در امریــکای شمالی

برای ایـــــن فصل اسنفاده می شود احتمالاٌ از عبارت fall of the

leaves(برگ ریزان) گرفته و خلاصه شده است.

روز اعتدال پاییزی را در ایران از دیر باز جشن می گرفتـــه اند. این

جشن که از روز مهر در ماه مهر برگزار میشود جشن مهرگان نام

دارد.

بر گرفته از: سایت ویکی پدیا

                   خالد لحظه ها

                   کســــی ابرها را تــــکــــان می دهــد

                   به یــــک دانه ی ریــــز جان می دهــد

                   کــســــی راه دریــــای پـــــر مــــوج را

                   بــــه یک رود خسته نشـــان می دهد

                   کــــسی با شــــروع لطیـــــف بـــــهار

                   به شــــاخه، گلی نوجــــوان می دهد

                    کـســــی در دل بــــاد و باران و بـــرف

                    بــــه بال کــبوتــــر تــــوان می دهـــد

                    کســــی بهـــــتـر از مــــادر مــــهربان

                    به نـــوزاد گنگـــی زبـــان مـــی دهــد

                    کســی صبح ها، دســـت خورشید را

                    به دستان این آســــمان می دهـــــد

                    کــــسی بـــعد باران، بـه چـشمان ما

                    پل خوب رنگـــین کمــان مـی دهـــــد

                    بگو کیـــست جاری در این بــیـت ها؟

                    کـــسی که به ما آب و نان می دهد

                    کســـی که نفس های خوشبوی او

                    اومیــــدی به قـــلب جهان می دهد

                    همان کس کـه با هدیه ی خنده ای

                    خوشی را به ما ارمــــغان می دهد

                    کسی نیست جز خالق لحــــظه ها

                    که یادش به ما روح و جان می دهد

                                                                              داوود لطیف الله

 ماه مبارک رمضان، بهترین مــاه ها، ماه میـهمانی خدا، ماه خوبی ها،

 ماه شب های قدر، ماه دعا ونیایش ، ماه رحمت و آمرزش و ماه خیر و

 برکت است. حلول ماه مبارک رمضان، به راستی که خبر از گشـایش

درهای بهشت به روی آدمیان دارد. ماه تزکیه، ماه خودسـازی، مــاه از

 خویش تا خدا رفتن، ماه پرواز با دوبال قنــــوت از زمـین تا ملـــــکوت و

شکوفایی غنچه های معنویت در سـکوت ســـبز روزه داران و در حيرت

ارغوانی سالکان کوی دوست.

                                   دزد حرف شنو

دزدى به خانه احمد خضرويه رفت و بسيار بگشت، اما چيزى نيافـــــت

كه قابل دزدى باشد . خواست كه نوميد بازگردد كه ناگهان احمد، او را

صدا زد وگفت:اى جوان! سطل را بردار و از چاه، آب بكش و وضو بساز

و به نماز مشغول شو تا اگر چيزى از راه رسيد، به تو بدهم؛ مبـــاد كه

تو از اين خانه با دســــــتان خالى بيرون روى!دزد جوان، آبى از چـــــاه

بيرون در آورد، وضو ساخت و نماز خواند. روز شد . كســـى در خـــــانه

احمد را زد . داخل آمد و 150 دينار نزد شيخ گذاشتو گفت اين هــديه،

به جناب شــيخ است . احــــمد رو به دزد كرد و گـــــفت: ديـــــــنارها

را بردار و برو؛ اين پاداش يك شبـــــى است كه در آن نماز خوانــــدى.

حال دزد، دگرگون شد و لرزه بر اعضايش افتاد. گريان به شيخ نزديك‏تر

شد و گفت: تاكنون به راه خطا مى‏رفتم . يك شـــــب را براى خــــدا

گذراندم و نـماز خواندم، خداوند مرا اين چنـــــين اكرام كرد و بـــى‏نياز

ساخت. مرا بپذير تا نــزد تـــو  باشم و راه صواب را بياموزم. كيسه زر

را برگرداند و از مريدان شيخ احمد گشت.

         نمیتوان آن را دوباره بازگرداند!

مرد جوانی در سالن فرودگاه منتظر پروازش بـــــود. چون هنوز چـــند

 ساعت به پروازش باقی مانده بود، تصمیم گرفت برای گذراندن وقت

 کتابی خریداری کند. او یک بسته بیسکوئیت نیز خرید و بر روی یــک

صنـــدلی نشست و در آرامش شروع به خواندن کتاب کرد.

مردی در کنارش نشسته بود و داشت روزنامه می‌خواند. وقتی کــه او

نخستین بیسکوئیت را به دهان گذاشت، متوجه شد که مرد هــم یک

 بیسکوئیت برداشت و خورد. او خیلی عصبانی شد ولی چیزی نگفت.

 پیش خود فکر کرد : بهتر است ناراحت نشوم. شاید اشــــتباه کـــرده

باشد.

ولی این ماجرا تکرار شد. هر بار که او یک بیسکوئیت برمی‌داشت، آن

مرد هم همین کار را می‌کرد. اینکار او را حسابی عصبانی کرده بـــود.

 ولی نمی‌خواست واکنشی نشان دهد. وقتی که تنها یک بیسکوئیت

 باقی مانده بود، پیش خود فکر کرد : حالا ببینم این مرد بی‌ادب چــکار

 خواهد کرد؟ مرد آخرین بیسکوئیت را دو نصف کرد و یک نصــــفش را

خورد. این دیگه خیلی پرروئـی می‌خواســـــت! مرد جوان حســـــابی

 عصبانی شده بود.

در این هنگام بلندگوی فرودگاه اعلام کرد که زمـان سوار شــــــدن به

هواپیماست. آن مرد جوان کتابش را بست، چیزهایش را جمع و جـور

 کرد و با نگاه تندی که به مرد انداخت از آنجا دور شد و به ســـــمت

دروازه اعلام شده رفت.

 وقتی داخل هواپیما روی صندلی‌اش نشست، دسـتــش را داخــــــل

ساکش کرد تا عینکش را داخل ساک قرار دهد و

 ناگهان با کمال تعجب دید که جعبه بیسکوئیتش آنجاست، باز نشده و

 دست نخورده!

خیلی شرمنده شد! از خــودش بدش آمد... یادش رفــــــته بود کــــه

بیسکوئیتی که خریده بود را داخل ساکش گذاشـــــته بود. آن مــــرد

بیسکوئیت‌هایش را با او تقسیم کرده بـــود، بدون آن که عــــصبانی و

برآشفته شده باشد! در صورتی که خودش آن موقع که فکـــر می‌کرد

 آن مرد دارد از بیسکوئیت‌هایش می‌خورد خیلی عصـــبانی شده بود.

و متاسفانه دیگر زمانی برای توضیح رفتارش و یا معذرت‌خــواهی نبود.

همیشه به یاد داشته باشیم که چهار چیز است که نمی‌توان آن‌هـــا

را دوباره بازگرداند :

1) سنگ--> پس از رها کردن!
2) سخن--> پس از گفتن!
3) موقعیت--> پس از پایان یافتن!
4) زمان--> پس از گذشتن!

برگرفته شده از:سایت تو در تو(با کمی تغییرات)